لیکوی ابرو سیاه

پرنده ای که بعد از مدت طولانی در بورنئو دوباره کشف شد!

کشف مجدد گونه­‌های پنهان در حیات وحش به دانشمندان و کارشناسان محیط زیست کمک می­‌کند تا به سوالات مختلفی در طول قرن گذشته پاسخ داده و در اختیار علاقه­‌مندان قرار دهند. در این مقاله به یکی از اکتشافات از پرندگان پنهان پرداخته می­‌شود.

لیکوی ابرو سیاه

عکس ۱- لیکوی ابرو سیاه که دوباره کشف شد. عکس از محمد سورانتو و محمد ریزکی فوزان

 

پرنده‌ای که تنها یک گونه از آن در بین سال­های میلادی ۱۸۴۳ و ۱۸۴۸ ثبت شده بود، در قسمت اندونزی جزیره بورنئو مجدداٌ کشف شده‌است.

در ماه اکتبر ۲۰۲۰ میلادی (ماه مهر۱۳۹۹شمسی) محمد سورانتو و محمد ریزکی فوزان پرنده پنهان، لیکوی ابرو سیاه را در طی یک سفر هفتگی برای جمع آوری محصولات جنگلی در استان کالیمانتان یافتند. بعد از گرفتن پرنده که ناشناخته بود، آنها عکس‌هایی گرفتند و یادداشت کردند و سپس پرنده را بدون آسیب در جنگل آزاد کردند. آنها عکس‌­ها را به گروه پرنده­‌نگری محلی گالیتوس ارسال کردند به امید آن که بتوانند آن را شناسایی کنند.

گروه پرنده‌نگری گمان برد که این پرنده لیکوی ابرو سیاه باشد و فوراٌ با پرنده­‌شناسان پانچی گوستی اکبر، تگو ویلی نوگور و دینگ لی یانگ ارتباط گرفتند. آنها عکس‌های گرفته شده در کالیمانتان جنوبی را با توضیحات راهنمای میدانی اخیر در مرکز تنوع زیستی طبیعی در هلند و عکس‌­های تنها گونه شناخته شده مقایسه کردند.

لحظه­‌ی اکتشاف!

این لحظه مثل یک لحظه اکتشاف بود! این جمله را گوستی اکبر یکی از اعضای گروه حفاظت از پرندگان اندونزی گفت. این پرنده به عنوان یک ابهام بزرگ در پرنده شناسی اندونزی خوانده می­‌شود. تعجب‌­آور است که این پرنده در انقراض نیست و در این جنگل‌های با ارتفاع کم همچنان زندگی می‌­کند و مقداری ترسناک است! به دلیل آنکه ما نمی‌دانیم این پرندگان در امنیت هستند یا چه مقدار زمانی ممکن است زنده بمانند.

پرنده‌شناسان و مردانی که پرنده را پیدا کردند یک مقاله کوتاه درباره این کشف در تاریخ ۲۵ فوریه در مجله باشگاه شرقی پرنده­‌نگری آسیا( BirdingAsia ) منتشر کردند. آنها می‌­گویند اطلاعات تکمیلی را در ماه‌­های بعدی منتشر خواهند کرد.

لیکوی ابرو سیاه

عکس ۲- لیکوی ابرو سیاه در کنار یک کاغذ پول واحد اندونزی به عنوان مقیاس، عکس از محمد سورانتو و محمد ریزکی فوزان

 

عکس­‌های بعدی از پرنده زنده لیکوی ابرو سیاه فورا اطلاعات جدیدی درباره این گونه ارائه داد. دانشمندان اکنون درک بهتری از این گونه با رنگ­بندی دارند. پاها، منقار و چشم لیکوها مقدار اندکی با گونه اصلی متفاوت بودند، اما تفاوت برای دانشمندان تعجب­‌آور نبود. به دلیل آن که در آن مناطق رنگ در طول فرآیند تاکسیدرمی تغییر می­‌کند.

کشف مجدد به دانشمندان و کارشناسان محیط زیست کمک می­‌کند تا به سوالات مختلفی در طول قرن گذشته پاسخ بدهند. دانشمندان هرگز اطمینان نداشتند که این پرنده در کجای حیات وحش زندگی کرده است. تنها گونه اصلی که توسط طبیعت­‌شناس و زمین­‌شناس آلمانی کارل شارنر در بین سال­‌های میلادی ۱۸۴۳ و ۱۸۴۸ مشاهده شد، ابتدا رد شد و به عنوان گونه‌ای از جاوه ثبت شد.

در سال ۱۸۹۵ طبیعت‌­شناس یوهان بوتیکوفر ثابت کرد که این گونه از جاوه نیست، زیرا شاونر پرنده­‌ای در این جزیره مشاهده نکرده بود. بعد از بررسی دقیق ثبت­‌های شارنر در اندونزی، دانشمندان ارزیابی کردند که ممکن است که او پرنده را در نزدیکی شهر مارتاپورا در بورنئو پیدا کرده است.

 

کشف مجدد لیکوی ابرو سیاه در میان شیوع کرونا

آقای نوگوهورو از نویسندگان مقاله که در پارک ملی سبانگائو در کالیماتان کار می­‌کند می­­گوید: من فکر می­‌کنم که خیلی عجیب است که ما یکی از قابل توجه­‌ترین کشف­‌های جانورشناسی را به صورت آنلاین در اندونزی ثبت کرده­‌ایم و شیوع بیماری کرونا، مانع بازدید ما از سایت شده است. به دلیل اقدامات ایمنی کووید ۱۹، دانشمندان قادر به سفر به منطقه‌­ای که لیکوی ابرو سیاه پیدا شده نبوده اند، اما آنها برای مقاله دوم که ثبت اکولوژی است کار می­‌کنند و امیدوار هستند که با آژانس­‌های دولتی محلی برای جست و جوهای بعدی در این سال کار کنند.

آقای یانگ از نویسندگان مقاله و کارشناس محیط زیست سنگاپوری از موسسه بین المللی بردلایف(BirdLife international) می­‌گوید: وقتی که این نمونه‌ها کشف شد، پرندگانی مثل پنگوئن بزرگ و کبوتر مسافر که اکنون منقرض شده هستند، زنده بودند. اکنون برای کارشناسان محیط زیست شانسی وجود دارد تا این جنگل­‌ها را برای حفاظت از لیکوها و سایر گونه­‌ها ایمن سازند.

دانشمندان اکنون اطلاعات کمی از لیکوی ابرو سیاه دارند، اما نویسندگان اندونزیایی مقاله امیدوار هستند که با آژانس­‌های دولتی محلی برای کسب اطلاعات بیشتر کار کنند. آنها سفرهایی به بورنئو برای شناسایی دقیق جایی که این گونه زندگی می‌کند، مصاحبه با مردم محلی، مطالعه رفتار لیکو و ارزیابی اطلاعات جمعیتی که می‌تواند وضعیت گونه را در اتحادیه بین­‌المللی برای حفاظت از لیست سرخ گونه‌های در معرض تهدید ارائه دهد، طراحی خواهند کرد.

آقای میترمیر کارشناس بررسی گونه­‌های در معرض تهدید در موسسه حفاظت از پرندگان آمریکا( ABC ) گفت: در جهان بیش از ۱۵۰ گونه پرنده که اخیراٌ به عنوان گمشده و بدون مشاهدات ثبت شده در ۱۰ سال گذشته وجود دارند. هم اکنون موسسه بین المللی بردلایف و وب سایت ایبرد در حال همکاری برای کمک به یافتن این پرندگان هستند.

آقای بارنی لانگ کارشناس موسسه حفاظت جهانی( GWC ) و سرپرست برنامه تحقیقاتی گونه‌های گمشده می‌گوید:کشف مجدد لیکوی ابرو سیاه امید و انگیزه برای یافتن سایر گونه­‌های پرنده گمشده در جهان را بالا می­‌برد. کشف­‎‌هایی مانند این باورنکردنی هستند و به ما امید بالایی می­‌دهند که ممکن است سایر گونه‌­هایی که از زمان­‌های طوانی گم­شده هستند پیدا شوند.

همکاری‌ها بین کارشناسان محیط زیست، جوامع محلی و بومی برای حفظ این گونه­‌های پنهان بسیار حیاتی است.

موسسه حفاظت جهانی( GWC )، موسسه حفاظت از پرندگان آمریکا( ABC ) موسسه بردلایف و وب سایت ایبرد برای بالا رفتن تحقیقات در زمینه پرندگان گمشده در جهان با هم در حال همکاری هستند.

  • گزارش از موسسه حفاظت از پرندگان آمریکا 

 

 

 

 

 

هما؛ پرنده اساطیری

هما یکی از پرندگان اساطیری در ادبیات فارسی است که برای ما ایرانیان همیشه یادآور خجستگی و فر بوده است. در مورد بیولوژی و بیومتری این پرنده باید گفت که این پرنده از خانواده قوشیان و زیر ‌خانواده کرکس هاست و بزرگترین کرکس ایران است.

شکل ظاهری هما

از لحاظ شکل ظاهری پرنده بالغ دارای سری سفید یا زرد بسیار روشن، زیر تنه حنایی و یک دست و کاملا در تضاد با رنگ سیاه پوش‌پر‌ها و شاهپرهای پروازی است. همچنین روتنه خاکستری نقره ای براق است. پرنده جوان برخلاف پرنده بالغ بدنی تیره دارد. تعداد انگشتان در این پرنده ۵ عدد است. غذای مورد علاقه این پرنده مغز استخوان است و معمولا شکار نمی‌کند، مگر گاهی اوقات که لاک پشت شکار می‌کند که نحوه شکار آن توسط هما شهره و مشهور است. این پرنده استخوان‌های لاشه مورد نظر را به آسمان برده و از بالا به پایین پرتاب می‌کند تا تکه تکه شود، سپس مغز و استخوان‌های تکه تکه شده را می‌خورد. همچنین این کار را با لاک پشت می‌کند و محتویات داخل بدن لاک پشت را می‌خورد. این پرنده در مکان های بلند و صخره ای و کوهستان ها زندگی می‌کند و لانه می‌سازد. معمولا یک یا دو تخم می‌گذارد و جوجه ها در ۵ سالگی بالغ می‌شوند.

هما

 

هما در لغت

در فرهنگ‌های لغت فارسی هما به معنای همایون و همای به کار رفته که معنی فرخنده و خجسته دارد در لغت نامه دهخدا درباره‌ی هما چنین نوشته: هما مرغی است که استخوان می‌خورد. پشتش سیاه مایل به خاکستری، سینه اش حنایی بی نقش، دو شاخ مانند شاخ بوم و ریش زیبا و بال هایی از قره قوش بلندتر. در ادبیات فارسی او را مظهر فر و شکوه میدانند و به فال نیک می‌گیرند. مرغی است که چون پیدا شود مردم به تفأل در زیر سایه او روند (دهخدا، ۲۳۵۲۲:۱۳۷۷ ).

در فرهنگ عمید آمده است مرغ خوب فرخنده، مرغی نظیر شاهین دارای جثه بزرگ که خوراکش استخوان است و قدما می‌پنداشتند سایه‌اش بر هرکسی افتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید(عمید، ۱۹۷۵:۱۳۶۲ ).

 

ریشه یابی نام علمی هما

Gypaetus barbatus: نام علمی هما است که این واژه مشتق است از دو کلمه:

Gypaetus که خود مشتق از دو کلمه Gyps and aetus است که اولی به معنای کرکس و دومی به معنای عقاب می باشد و نیز واژه Barbatus که در لاتین به معنای ریش‌دار دارد که به پرهای ریش مانند آرواره پایین این پرنده اشاره دارد.

 

هما در اساطیر

در ادبیات و افسانه‌های برخی از کشورها و ملل شاهد دیدن پرندگان و جانورانی هستیم که جنبه مقدس و اسطوره‌ای دارند. یکی از این پرندگان هما است. در افسانه‌ها آمده است هر وقت پادشاهی بمیرد و جانشینی نداشته باشد هما را به پرواز در می‌آوردند و این پرنده بر شانه هر کسی مینشست آن شخص فرمانروای بعدی بود.

یکی دیگر از معانی هما در شاهنامه درفش بوده است که صورت عقاب بر آن منقوش بوده‌است. در اوستا هما همان مرغ وارغن است که در آن توصیف‌های جالب و شگفت انگیزی از آن آمده است. این پرنده در بندهای (۳۵-۳۸) بهرام یشت (چهاردهمین یشت از مجموعه یشت های اوستا می‌باشد) بزرگ شهپر یا مرغکان مرغ گفته شده است. همچنین آورده شده این پرنده قدرت و توانایی ناچیز کردن جادوی دشمن را داراست و اگر کسی استخوان و پری از این پرنده را داشته باشد شکست ناپذیر خواهد بود.

هما

در ادبیات حماسی همای از ۳ جهت قابل توجه و تامل است:

۱- نشان درفش ایرانیان ۲-ویژگی های ظاهری سیمرغ و همای ۳- فرهمای

در ادبیات عرفانی نیز همای جایگاه ویژه‌ای دارد و در منطق الطیر عطار به نقش خود در به پادشاهی رساندن افراد اشاره دارد که بدین گونه است:

 

پیش جمع آمد همای سایه بخش                   خسروان را ظل او سرمایه بخش

زان همای بس همایون آمد او                        کز همه در همت افزون آمد او

در ادبیات غنایی نیز هما از ۳ وجه قابل تفسیر است:

۱- اشاره به استخوان خواری و قناعت ورزیدن او ۲- اشاره به سعادت بخشی فر و سایه همای ۳- تقابل هامی با دیگر پرندگان به ویژه جغد و باز

 

هما در تاریخ

این پرنده در زمان ایران باستان نیز پرنده سعادت بوده و نقش آن بر کنده‌کاری‌ها و برخی از سرستون‌های تخت جمشید نیز پیداست.

هما

 

کلام آخر

هما از دیرباز و دوران تاریخ قبل از اسلام برای ما ایرانیان پرنده مقدسی بوده و ما همواره باید از این پرنده به خاطر ارزش فرهنگی و اکولوژیکی و تاریخی آن محافظت کنیم. متاسفانه در حال حاضر این پرنده زیبا و با شکوه در معرض خطر و انقراض قرار دارد و با انقراض این گونه پرچم نه تنها به دارایی‌های محیط زیست و اکولوژیک کشور آسیب وارد می‌شود، بلکه به فرهنگ و تاریخ کشور ما نیز آسیب وارد خواهد شد.

 

آشنایی با کرکس پرنده شکاری

شاید دیدگاه شما درباره کرکس‌ها پرندگان لاشخوری باشد که همیشه بعد از یک شکار موفقیت آمیز سر می‌رسند و از دستاورد دیگر حیوانات استفاده می‌کنند. در این مطلب ما تلاش کردیم که بیشتر این پرنده را معرفی کنیم. کرکس در زبان فارسی نام‌های دیگری مانند مرغ مردارخوار، دژکاک، دال و لاشخور هم دارد و همواره پرنده منفوری بوده‌است تا آنجا که در توصیف آن در لغت نامه دهخدا آمده است که پرنده‌ای بدریخت و گوشتخوار است. این پرنده از راسته قوش‌سانان دارای ۱۶ گونه است که از روزگار ائوسن پسین بر روی زمین وجود داشته اند.

 

کرکس ها در سراسر دنیا به جز استرالیا و قطب جنوب وجود دارند. با توجه به کاهش قابل توجه تعداد این پرندگان به دلایل مختلف از جمله مسمومیت‌های مختلف، تخریب زیستگاه، صید و زنده‌گیری، قاچاق، بیماری‌ها و روند رو به رشد انقراض آنها یک سپتامبر از طرف انجمن حفاظت از پرندگان شکاری آفریقای‌ جنوبی و انجمن حفاظت از شاهین بریتانیا به عناون روز جهانی آگاه‌سازی در مورد کرکس‌ها نامگذاری شده است.

کرکس

جمعیت کرکس‌ها

وضعیت جمعیتی کرکس‌ها به صورتی است که چهار گونه از کرکس‌های آسیایی شامل کرکس‌های پشت سفید، کرکس‌های منقار دراز، کرکس‌های منقار باریک و کرکس‌های سر قرمز به شدت در معرض انقراض هستند. کاهش چشمگیر جمعیت پرندگان شکاری از جمله کرکرس‌ها توجه ویژه فعالین حفاظت از پرندگان را به خود جلب کرده و آنها را بر آن داشته تا در کنار بررسی عوامل کاهش جمعیت این پرندگان برنامه نجات این گونه‌های ارزشمند را به طور جدی دنبال کنند. مراجع جهانی حفاظت مثل IUCN نیز توجه ویژه‌ای به پرندگان شکاری دارند و کنوانسیون گونه‌های مهاجر نیز تفاهم نامه‌ای جهت حفاظت از پرندگان شکاری وضع کرده‌است که در زمستان ۱۳۹۳ کشور ایران به عنوان پنجاه و یکمین عضو این تفاهم نامه را امضا کرده‌است. از جمله تعارضات جوامع انسانی و کرکس‌ها می‌توان به امکان برخورد آنها با هواپیماها، داشتن بوی بد و حمله به دام و حیوانات خانگی اشاره کرد.

 

کرکس پشت سفید

کرکس پشت سفید

ویژگی بارز کرکس‌ها

از ویژگی های بازر این حیوان سر تاس اوست که طبق تحقیقات در پایین نگه داشتن دمای بدن پرنده نقش دارد و به علاوه با توجه به اینکه کرکس ها هنگام خوردن گوشت حیوان مرده سر خود را داخل بدن آن می کنند، طاس بودن سر آنها از ورود میکروبها و بیمار شدن آنها جلوگیری می کند.

دیگر ویژگی بارز این پرنده این است که آشیانه نمی سازد. کرکس‌ها اغلب مردارخوارند، اما ممکن است به حیوانات ضعیف و بیمار نیز حمله کنند. این پرنده حتی مردار انسان را هم می‌خورد. دیگر ویژگی جالب این پرندگان اینست که هرگاه قادر به شکافتن بدن مردار با منقار خود نباشند منتظر می‌مانند که لاشخور دیگری برایشان اینکار را انجام دهد.

 

نقش مسمومیت دارویی در کاهش جمعیت کرکس ها

متخصصان حفاظت عقیده دارند که استفاده از داروهای مسکن به ویژه دیکنوفلاک و مشتقات آن در دامپزشکی موجب مسمویت‌های کلیوی در پرندگان شکاری به ویژه لاشخورها و کرکس‌ها شده و تهدید جدی برای جمعیت کرکس محسوب می‌شود. به طوری که دیکلوفناک باعث شده سه گونه از کرکس‌ها در لبه پرتگاه انقراض قرار بگیرند و مصرف دیکلوفناک مهمترین عامل انقراض کرکس‌های هند معرفی شده‌است.

 

وجود کرکس‌ها چه سودی برای جامعه دارد؟

این پرندگان نقش مهمی در جلوگیری از گندیدگی و عفونت‌زایی مردارها دارند. اهمیت زیاد کرکس‌ها در مسائل بهداشتی به حدی است که تخمین زده شده این حیوانات سالانه ۱۳هزار دلار به جوامع انسانی کمک می‌کنند.

کرکس‌ها هنگام احساس خطر استفراغ اسیدی خود را به سمت جانورانی که از سوی آنها تهدید شده‌اند پرتاب می‌کنند و جالب است بدانید که معده این پرنده اسید خاصی دارد که قادر است باکتری‌ها و سمومی مثل بوتولینوم را در خود حل کند و به همین خاطر این پرندگان با خوردن مردار مریض نمی‌شوند. این پرنده روی پاهای خود ادرار می‌کند و اسید اوریک موجود در ادرار میکروب‌های چسبیده به پاهای پرنده در اثر راه رفتن روی مردار را از بین می‌برد و از سوی دیگر با تبخیر آب موجود خنک شدن پاها و رگهای خونی آن می‌شود.

 

قدرت پرواز کرکس‌ها

این پرندگان در پرواز بسیار ماهرند و پروازهای طولانی مدت و بلندی دارند به طوری که نوعی کرکس به نام راپل گریفون بلند پروازترین پرنده دنیاست.

این حیوان بویایی ضعیف اما بینایی قوی دارد و به خاطر عمر دراز خود هم مشهور است.

راپل گریفون

راپل گریفون

 

کرکس در ایران

دال معمولی، دال سیاه، کرکس کوچک و هما چهار گونه رایج کرکس در ایران هستند. اما گونه‌های دیگر مانند کرکس مصری هم به تعداد کمتر وجود دارند. دال معمولی پرشمارترین کرکس ایران است. جمعیت کرکس‌ها در ایران در گذشته فراوان بوده اما امروزه در کشور ما کرکس مصری در حال انقراض است و کرکس پشت سفید هم وضعیت بحرانی دارد؛ علاوه بر ایران در سایر مناطق قاره آسیا هم وضعیت کلی کرکس‌ها خوب نیست و بعضی معتقدند که تا یک دهه آینده این پرندگان در آسیا منقرض می‌شوند.

 

 

کرکس مصری

کرکس مصری

 

دال سیاه

دال سیاه

 

دال معمولی

دال معمولی

گزارش آموزش آنلاین مدارس امام صادق ( ع)

انجمن حفاظت پرندگان آوای بوم باتوجه به اهمیت آموزش کودکان و نوجوانان در بحث محیط زیست و حفاطت از گونه های جانوری در واپسین ماه‌های سال۱۳۹۹ با همکاری مدارس سبز استان اصفهان، بنیاد آموزشی امام صادق(ع) اقدام به برگزاری دوره آموزشی آشنایی با پرندگان و پرنده‌نگری برای کودکان نمود. در این برنامه‌ که به دلیل شرایط پاندمی ویرس کرونا, به صورت آموزش آنلاین و در چهار جلسه برای کودکان در مقطع پیش دبستانی واحد دخترانه امام صادق(ع) برگزار گردید.

آموزش آنلاین پرنده نگریآموزش مدارس

مفاهیم اولیه پرنده‌شناسی و پرنده نگری

سرفصل‌هایی که در این جلسات آموزش داده شد، شامل: پرندگان و زیستگاه‌ها، آشیانه‌سازی، فواید پرندگان برای انسان و محیط زیست، تفاوت گونه‌های اهلی و وحشی، حفاظت از پرندگان و… بود که توسط مربیان آوای بوم با بیانی مناسب گروه سنی کودکان ارائه شد. این کلاس‌ها با مشارکت دانش‌آموزان انجام شد.

از طرفی برای درک بهتر مسائل گفته شده، کلیپ‌های کارتونی آموزشی مرتبط با پرندگان برای آن‌ها پخش شد.

کاردستی پرندگان

در پایان  این کارگاه دانش آموزان نقاشی یک پرنده را کشیدند و هر آنچه آموخته بودند را به صورت خلاصه توضیح دادند. دو نمونه از نقاشی دانش آموزان را در این مقاله می‌بینید.

آموزش آنلاین

نقاشی پرنده کودک

اهمیت آموزش محیط زیست به کودکان

خط فکری و نوع نگرش هر فرد از سال‌های اولیه زندگی او شکل می‌گیرد. بنابراین آموزش به دانش آموزان اهمیت به سزایی در مسیر حفاظت از محیط زیست دارد. بی شک کودکان بخش مهمی از جمعیت زمین هستند و آسیب‌هایی که طبیعت و محیط زیست میبیند از طرف کودکان نیست اما بزرگ‌ترین آسیب را آن‌ها می‌بینند. بنابراین بهتر است بدانند که به چه میزان کیفیت زندگی ما به حیات و حش و محیط زیست وابسته است.

اگر قرار باشد میان نسل امروز و نسل آینده ارتباطی به وجود بیاوریم، بی شک باید به کودکان توجه کنیم و قدم‌های درست را بر روی زمین به آن‌ها بیاموزیم.

همه چیز درباره زاغ اوراسیایی

زاغکی قالب پنیری دید/ به دهان بر گرفت و زود پرید/ … شعر حبیب یغمایی در کتاب فارسی چهارم را خیلی از ما بخاطر می آوریم. امروزه در اطراف خانه‌هایمان یا پارک‌ها صدای این پرنده را می‌شنویم یا می‌بینیم؛ اغلب این پرنده زیبا با غراب یا کلاغ ها که خویشاوندان‌اش هستند یکی انگاشته می‌شود. در این مقاله کوتاه سعی در معرفی این پرنده زیبا را داریم.

گونه زاغ اوراسیایی:

زاغ اوراسیایی از راسته گنجشک سانان و رده کلاغ ها (crovidae) است. نام علمی این پرنده pica pica و نام انگلیسی آن Eurasian magpie می باشد. در این مقاله در مورد زاغ اوراسیایی صحبت می کنیم، ولی زاغ ها گونه های مختلفی دارند که همگی از لحاظ رنگ و ظاهر با هم متفاوت اند. مانند زاغ اروپایی، زاغ نوک زرد، زاغ هندو چین، زاغ کره ای و…. البته تحقیقات و بررسی DNA زاغ کره ای نشان داده این پرنده از زاغ ها بسیار متفاوت و شاید در دسته جداگانه ای جای گیرد.

 

ظاهر زاغ اوراسیایی:

رایج ترین گونه زاغ ها زاغ اوراسیایی است که بین ۴۴ تا ۴۶ سانتی‌متر طول دارد که در پرنده بالغ بیش از ۵۰% این اندازه به دم بلند این پرنده تعلق گرفته است. طول بال های این پرنده ۵۲ تا ۶۲ سانتی‌متر است. ترکیب رنگ در این پرنده سیاه و سفید (در گونه اوراسیایی) با جلای آبی، ارغوانی، بنفش است. سر سیاه، اما شانه و زیر شکم سفید و دم بلندی که در قسمت نوک دو تکه شده و به رنگ سبز متالیک یا بنفش است. البته نوک بال های بزرگ این پرنده نیز سبز، آبی یا ارغوانی است.

نوک و پاهای این پرنده اغلب سیاه رنگ می باشد. نرها از نظر اندازه بطور نامحسوس کمی از ماده های بالغ بزرگ ترند. از نظر Dimorphic جنس نر و ماده تفاوتی ندارند. در پرنده بالغ بال ها براق تر و دم بلندتری وجود دارد. زاغ ها صدای بسیار بلندی دارند. مانند کلاغ ها معمولا خرامان راه می روند. این پرنده معمولا پرواز مستقیم را با ضربات آهسته بال ها انجام می دهد و به نسبت کلاغ ها پروازی ناپایدارتر و ضعیف‌تر به واسطه دم بلند شان دارند. البته دم بلند زاغ در پرواز به تغییر جهت و مسیر این پرنده کمک بسیار می کند و هنگام فرود هم با دم بلند به آرامی ارتفاع را کم کرده و به فرود پرنده کمک می کند.

زاغ

 

زیستگاه زاغ اوراسیایی:

زاغ ها میل زیادی به لانه سازی در بلندی دارند. آن ها لانه های عظیم و بزرگ خود را در بالاترین شاخه‌ی درخت در محل انشعاب شاخه ها می‌سازند. از برگ و شاخه های خشک برای ساختن لانه استفاده می‌کنند و برای چسباندن شاخه ها از خاک رس و گل بهره می‌برند. گرچه بنظر معماران توانمندی هستند و لانه شان بسیار محکم ساخته شده است. در زیر قسمت گنبدی شکل لانه یک ورودی مخفی با شاخ و برگ که کمی هم سست هست قرار دارد. در فصل پاییز و زمستان لانه های زاغ ها روی درختان به راحتی قابل تشخیص هستند. زاغ ها به قلمرو خود بسیار اهمیت می دهند و معمولا به شکل خاصی در اطراف لانه خود برای تعیین قلمرو پرواز می کنند. اما آن ها نه فقط بر روی درختان بلند بلکه در زمین های کشاورزی، بیشه زارها، مناطق باز یا کم درخت، علفزارها و دامنه کوه‌ها، پارک‌ها و باغ‌ها، حتی در شهرها هم می توانند لانه بسازند.

زاغ

 

پراکنش جهانی زاغ اوراسیایی:

این پرنده در بخش های وسیعی از جهان پراکنده است از اروپای غربی تا بخش های وسیعی از آسیا، ژاپن و شمال آفریقا زیستگاه این پرنده به شمار می رود. تنها در قطب شمال اثری از این پرنده یافت نمی‌شود. زاغ اوراسیایی پرنده بومی ایران نیز است و در بخش وسیعی از شمال، شمال غرب و شرق، مرکز و غرب کشور یافت می‌شود.

 

تغذیه زاغ اوراسیایی:

زاغ ها همه چیز خوارند، هرچند رژیم غذایی متنوعی از جوجه تازه از تخم درآمده سایر پرندگان، تخم سایر پرندگان، حشرات ریز، لاشه جانواران و ضایعات سایر حیوان‌ها و البته در صورت لزوم به غلات و گیاهان و آجیل و تخم بلوط هم روی می آورند. در کل پرنده ای بسیار خجالتی‌اند و معمولا از انسان ها دوری می کنند. گرچه در زمستان و کمبود غذا در شهرها به پسمانده غذای انسان‌ها هم چشمی دارند. با اینکه رژیم غذایی متنوعی دارند؛ اما ترجیح شان گوشتخواری است.

 

زاد و ولد زاغ اوراسیایی:

زاغ ها پرندگانی وفا دارند، آن ها معمولا تک همسر‌اند و در صورت مرگ یکی از جفت ها، زاغ بیوه شده، جفتی هم سن خود انتخاب می کند. معمولا بصورت گروهی با هم تعامل ندارند مگر در فصل زمستان که در گروه های کوچک برای جستجو غذا با هم همکاری می کنند. فصل بهار فصل جفت گیری است.

رفتار زاغ اوراسیایی در فصل بهار برای جلب توجه ماده بسیار چشمگیر است. همه زاغ های با هم در زمستان در گروه های پر سرو صدا گرد هم می آیند تا به تعبیر داروین قرار ازدواج گذاشته شود. این مراسم اینگونه است که معمولا پرنده نر، دم بلند خود را مثل فن و بادبزن بالا پایین میزند و با آوازی ملایم و نرم که متفاوت از آن صدای همیشگی و بلندش است، همسر آینده خود را صدا میزند. گاهی هم پرواز های تعقیب و گریز انجام می‌شود که بخشی از همان مراسم خواستگاری است. نرها بال های خود را باز می کنند طوری که پرهای سفید آن بیشتر نمایان شود. ظاهرا می خواهند این گونه دل همسر را بدست بیاورند. بعد هر دو جنس ماده و نر دوشادوش هم خانه را به همان ترتیب که ذکر کردیم، روی یک درخت بلند بنا می‌کنند.

ماده معمولا ۶ تا ۸ (در بعضی منابع ده) تخم می گذارد. رنگ تخم ها خاکستری، سبز با لکه های قهوه ای تیره است. از این تعداد معمولا یک جوجه سالم متولد می‌شود. مادر روی تخم ها در فروردین ماه، بین ۱۶ تا ۲۱ روز مینشیند و در این مدت پرنده ماده توسط نر تغذیه می‌شود. بعد به دنیا آمدن جوجه ها، هر دو جفت به کار تغذیه جوجه تازه به دنیا آمده مشغول می‌شوند. جوجه ها بین ۲۵ تا ۲۹ روزگی شروع به پرواز می کنند. گرچه پروازی کوتاه و ضعیف دارند و خیلی زود در میان شاخ و برگ درختان خود را پنهان می کنند. همه خانواده تا پاییز کنار هم می مانند. البته لانه زاغی ها از حمله کوکوی بزرگ خال خالی در امان نیست و ممکن است مورد عنایت این پرنده هم قرار بگیرد و جوجه کوکو هم میان خواهر یا برادر خوانده زاغی بزرگ شود!

 

عامل تهدید کننده زاغ اوراسیایی:

بزرگ ترین عامل تهدید زاغ ها به غیر شاه بوف ها که شکارچیان طبیعی این پرنده هستند، انسان ها می‌باشند. این پرنده به دلیل رفتار منحصر به فردش به عنوان حیوان خانگی مورد توجه است و البته در بسیاری از مناطق همچنان باورهای خرافی حول این پرنده (مانند اینکه قطره ای خون شیطان زیر پر اوست یا دزد است و…) جان تعدادی از آن ها را می‌گیرد. البته به آفت های کشاورزی و آفت کش ها و سموم به طور کلی حساس هستند؛ اما در نهایت با توجه به گستردگی و پراکندگی این پرنده در جمعیت‌شان تغییر معنا داری رخ نداده و خوشبختانه در لیست IUCN در قسمت کمترین نگرانی LEAST CONCERN قرار دارند و جمعیت‌شان ثبات دارد.

شاه بوف

شاه بوف

 

تفاوت زاغ و غراب:

زاغ و کلاغ ها هر دو از خانواده کلاغیان هستند. اما همان طور که می دانیم تفاوت های اشکاری با هم دارند. بطور مثال رنگ و شکل ظاهرشان: کلاغ ها تماما مشکی با پرهای خاکستری در قسمت سینه هستند. اندازه و وزن هر دو پرنده با هم متفاوت هست؛ غراب معمولی حدود ۶۳ سانتی‌متر طول ۱۰۰ تا ۱۵۰ سانتی متر فاصله بین دو بال و ۱٫۲ کیلوگرم وزن داشته و به طور معمول ۱۰ تا ۱۵ سال عمر می‌کند. علاوه بر آن زاغ ها به اندازه کلاغ ها اجتماعی نیستند و بصورت گروهی با هم تعامل ندارند. البته هر دو پرندگانی بسیار باهوش هستند.

زاغ

زاغ

 

کلاغ

کلاغ

 

رفتار شناسی زاغ ها:

در مورد هوش این پرنده مطالب زیادی نقل شده است اما در ابتدا ارتباط به زاغ ها و گاو‌ها اشاره می کنیم. این پرنده معمولا پشت گاوها می نشیند و از کنه های آن تغذیه می کند. اغلب روی زمین به دنبال غذا در جستجوست. غذایی که پیدا کرده در سوراخ کوچکی که خودش روی زمین با منقار محکم اش حفر کرده پنهان می کند و یکی یا دو روز بعد به سراغ آن می رود. گاهی به شیوه مضحکی روی زمین راه می رود با گام های بلند و بسیار اغراق شده. وقتی هم هیجان زده می‌شود به پهلو روی زمین میجهد!

یکی دیگر از رفتارهای زاغ ها حمله در گروه های دو یا چند تایی به گربه هاست که این کار را برای دور کردن شکارچی بالقوه، از لانه انجام می دهند. البته زاغ ها مانند همه هم نوعان (کلاغ ها) خود به جمع آوری اشیا براق علاقه مند هستند و اما در مورد هوش این پرنده: نسبت وزن مغز و وزن بدن این پرنده با انسان و میمون ریخت های بزرگ و پستاندارن آبزی بزرگ قابل مقایسه است.

توانمندی این پرنده باهوش، طیف وسیعی از فعالیت ها مانند، بازی کردن، فریب دادن هم نوع، تقلید صدای انسان، اظهار غم و اندوه و ابراز آن، بازی و کار تیمی را شامل می‌شود. وقتی یکی از هم نوعانشان میمیرد، دیگر پرندگان حلقه ای به دور پرنده از دست رفته تشکیل می دهند و مراسم خاکسپاری را با جیغ و ناله هایشان اجرا می کنند.

برای غذا دادن به جوجه هایشان زاغ ها از ابزار و وسایلی که خودشان می‌سازند استفاده می‌کنند تا غذا را برای جوجه به قطعات مناسب خورد کنند.

 

شاهکار زاغ اوراسیایی:

یکی از معروف ترین توانایی های این پرنده که او را نه تنها در میان پرندگان بلکه حتی جانداران دیگر متمایز می کند توانایی او در تشخیص تصویر خود در آینه است. این پرنده زیبا و منحصر به فرد آزمون آینه را با موفقیت پشت سر گذاشته است.

برای انجام این آزمون یک لکه روی زاغ یا جانور مورد نظر قرار می دهند و بعد او را در مقابل آینه می‌گذارند. اگر جانور دریابد لکه روی بدن اوست و از روی تصویر‌اش متوجه شود و سعی در پاک کردن لکه کند یعنی می داند لکه روی بدن خودش است و تصویر آینه، زاغ دیگری را نشان نمی دهد. این یکی از شاهکارهای این پرنده است که او را در میان پرندگان دیگر منحصر به فرد می کند چرا که، تنها در چند گونه جانوری دیگر این آزمون با موفقیت طی شده: از جمله میمون ریخت های بزرگ .

 

 خرافات و افسانه ها:

پیرامون این پرنده باهوش افسانه ها و خرافات زیادی وجو دارد مثلا در انگلستان و ایرلند معتقدند “تعداد زاغ هایی که دیدید سرنوشت شما را معین می‌کنند، یکی برای اندوه، دو تا برای شادی، سه تا برای مراسم خاکسپاری و چهار تا برای تولد.” یا اگر زاغی که به تازگی بیوه شده پشت پنجره اتاق تان ببینید نشانه تنهایی و مرگ حتمی است. اما در بعضی فرهنگ ها مانند چینی زاغ ها نشان شانس و اقبال اند.

ما امروز در سطح شهرها این پرنده زیبا و با هوش را میبینیم. امیدوارم دفعه بعد که چشم مان به این پرنده زیبا افتاد یا پرواز او را برای تعیین قلمرو در اطراف لانه دیدیم، با آگاهی بیشتری به مشاهده بنشینیم و از دیدن این پرنده منحصر به فرد لذت بیشتری ببریم.

زاغ اوراسیایی

سیستم قلبی پرندگان

پرندگان چگونه اکسیژن لازم برای پرواز را تامین می‌کنند؟ مقایسه دستگاه گردش خون در پرندگان و پستانداران

پرواز یکی از شگفت انگیزترین توانایی ها در میان موجودات است. اما چه عواملی پرندگان را به این فعالیت فوق العاده پر سوخت و ساز قادر می‌کند؟ پرندگان چگونه اکسیژن مورد نیاز پرواز را تامین می‌کنند؟ در مطلب قبلی نقش سیستم تنفسی پرندگان در پرواز و تامین اکسیژن را بررسی کردیم. در تکمیل آن، اینبار می‌خواهیم با کارآمد ترین دستگاه گردش خون در بین حیوانات که متعلق به پرندگان است آشنا شویم.

پرواز آرزو و رویای بسیاری از ما انسان هاست. بیایید تصور کنیم یک روز صبح از خواب بیدار می‌شویم و می‌بینیم که به جای دستان خود دو عدد بال قوی با آیرودینامیک مناسب پرواز پیدا کرده ایم. اما هیجان ما دیری نخواهد پایید از آنجا که قادر به پرواز نخواهیم بود!! دلیل آن این است که در بدن ما سایر ویژگی هایی چون سیستم تنفسی و قلبی عروقی لازم برای تامین انرژی و اکسیژن پرواز تکامل نیافته است. در مقاله مربوط به سیستم تنفسی پرندگان خواندیم که آنها با داشتن یک ریه و تا ٩ عدد کیسه هوایی متصل به آن و با گیرنده های زیاد جذب اکسیژن، چه حجم فراوانی از اکسیژن را می‌توانند جذب کنند. اکنون می‌خواهیم با بررسی دستگاه گردش خون در پرندگان دریابیم که چگونه این حجم زیاد از اکسیژن می‌تواند به سلول ها برای سوخت و ساز انتقال یابد. این نوشته می‌خواهد برخی از مهمترین یافته های جدید علمی دنیا در این زمینه را، با زبانی ساده بیان کند.

 

شباهت های دستگاه گردش خون در پرندگان و پستانداران

در میان حیوانات، پستانداران و پرندگان از تکامل یافته ترین سیستم قلبی عروقی بهره می‌برند و از جهات بسیاری به هم شباهت دارند. در هر دو رده، ساختار قلبی به صورت چهار حفره ای است. بعلاوه، در هر دو، خون اکسیژنه و خون اکسیژن از دست داده کاملا مجزا و تفکیک شده است و با هم ترکیب نمی‌شوند. خون اکسیژنه در سرخرگ ها به سمت بافت ها و خون اکسیژن از دست داده در سیاهرگ ها به سمت قلب در جریان است. همانند ما انسان ها، جریان خون در ریه ها اکسیژنه می‌شود و از حفره بالایی سمت چپ (دهلیز چپ) وارد قلب می‌شود. دهلیز چپ آنرا به حفره پایینی سمت چپ (بطن چپ) پمپ کرده و از آنجا خون حاوی اکسیژن از طریق رگ هایی مجزا (سرخرگها) به سوی بافت ها و سلول ها حرکت می‌کند. خونی که اکنون اکسیژن خود را از دست داده اینبار از طریق رگ هایی به نام سیاهرگ به سمت قلب بازمی‌گردد و از حفره بالایی سمت راست (دهلیز راست) وارد آن می‌شود. خون سپس از دهلیز راست وارد حفره پایینی سمت راست (بطن راست) می‌شود و از آنجا برای دوباره اکسیژنه شدن به سمت ریه پمپاژ می‌شود. این چرخه با ورود دوباره خون به دهلیز چپ مجدد از سر گرفته می‌شود. تمام این چرخه تنها یک ضربان قلب را تشکیل می‌دهد!

دستگاه گردش خون در پرندگان

خب تا اینجا به شباهتها نگاهی انداختیم. با ادامه مطلب همراه شوید تا به تفاوت ها بپردازیم. تا ببینیم که از حدود ٣٠٠ میلیون سال پیش که مسیر تکاملی ما پستانداران از پرندگان جدا شد، چه تغییرات تکاملی مؤثرتری در فرگشت دستگاه گردش خون پرندگان ایجاد شد و پرواز را ممکن ساخت.

 

تفاوت دستگاه گردش خون در پرندگان و پستانداران

پیش از شروع باید اشاره کنیم که پرندگان در این مقایسه به صورت کلی در نظر گرفته شده اند و مسلما بین گونه ها و راسته های مختلف پرندگان نیز تفاوت های بسیاری وجود دارد. برای مثال دستگاه گردش خون در پرندگان مهاجر تکامل یافته تر از پرندگانی است که مهاجرت نمی‌کنند. به همین نسبت نوع پرواز و شکل بال زدن، جثه، زیستگاه، ارتفاع پرواز از سطح دریا و غیره باعث اشکال تکاملی متفاوتی در میان پرندگان شده است. در اینجا مقایسه کلی در دو سطح قلب و سیستم عروقی (خون و رگها) صورت گرفته است.

 

قلب در پرندگان

به صورت کلی طبق قائده عمومی طبیعت، رابطه معکوس بین جثه حیوانات و ضربان قلب وجود دارد. یعنی حیوانات کوچکتر دارای ضربان قلب بالاتری هستند. بگذارید برای مثال به ضربان قلب چندین گونه پستاندار و پرنده با جثه های متفاوت نگاهی بیاندازیم. متوسط ضربان قلب در حالت استراحت (بر اساس ضربان در دقیقه یا bmp) در گوزن (۵٠-۴٠)، انسان (٨٠-۶٠)، سگ با جثه بزرگ (١٢٠-٨٠)، عقاب (١٢٠-١٠٠)، گربه (١٨٠-١٢٠)، کلاغ (٣۴۵)، گنجشک خانگی (۴۶٠)، موش خانگی (۵٠٠)، مرغ مگسِ گردن یاقوتی (۶١۵) می‌باشد.

پس پستانداران نیز همانند پرندگان هر چه کوچکتر باشند ضربان قلب بالاتری دارند. پس تفاوت در کجاست؟ تفاوت در اینجاست که قلب در پرندگان، عموما نسبت به پستانداران بزرگتر (نسبت به وزن بدن) و همچنین دارای بافت ماهیچه ای قوی تری است (خصوصا بطن چپ که مسئول پمپاژ خون به اندام هاست). این امر و همینطور جریان الکتریکی بهینه تری که باعث پر و خالی شدن کامل تر قلب از خون می‌شود به نوبه خود باعث بالا رفتن بازدهی قلبی cardiac output  در پرندگان می‌شود. بازدهی قلبی بالاتر بدین معنی است که یک پرنده در مقایسه با پستاندار هم جثه خود با ضربان قلب مشابه، مقدار خون بیشتری (اکسیژن بیشتر) در واحد زمان به سوی اندام ها پمپاژ می‌کند

ضربان قلب در پرندگان کوچک در اوج پرواز می‌تواند به راحتی تا بیش از ١٠٠٠ ضربان در دقیقه افزایش یابد. یعنی نزدیک به حدود ٢٠ ضربان در هر ثانیه !!

جالب است بدانید اندازه و وزن قلب در برخی پرندگان در فصل سرما کوچکتر و با شروع فصل گرما و مهاجرت بزرگ تر می‌شود!

دستگاه گردش خون در پرندگان

سیستم عروقی (خون و رگها) در پرندگان

بال زدن های سنگین و طولانی انرژی زیادی می‌طلبد و بدن پرندگان باید این انرژی را تولید کند. این انرژی در سلول ها و طی فرایندهایی به نام متابولیسم یا سوخت و ساز تولید می‌شود. سلول ها برای انجام متابولیسم به مواد اولیه نیاز دارند و در نتیجه ی متابولیسم، مواد زائد نیز به جای می‌گذارند. این وظیفه سیستم عروقی است تا از طریق خون در رگ ها مواد اولیه از جمله اکسیژن را به سلول ها رسانده و مواد زائد را از جمله دی اکسید کربن، از سلول ها دریافت و از طریق ریه، کلیه و برخی دیگر اندام ها دفع کند. حال به سه مکانیسم تکامل یافته در سیستم عروقی پرندگان اشاره می‌کنیم که تامین این حجم زیاد از اکسیژن برای پرواز را ممکن می‌سازد.

گلبول های قرمز و هموگلوبین

آن بخش از خون که مسئولیت انتقال اکسیژن را دارد سلول هایی هستند به نام گلبول قرمز (RBC) و روی هر گلبول نیز میلیون ها عدد از پروتئین هایی سوار هستند که هموگلوبین نام دارند. هموگلوبین ها دلیل رنگ قرمز خون و مسئول حمل ملکول های اکسیژن از طریق برقراری پیوند مولکولی با آنها هستند. اندازه گلبول ها هم در پرندگان و هم پستانداران از سایر جانوران کوچکتر و در نتیجه، تعداد آنها بیشتر و توانایی انتقال اکسیژن آنها بیشتر است. برخلاف تصور عمومی، تعداد گلبول ها در پرندگان بیشتر نیست و مانند پستانداران بسته به شدت فعالیت، ارتفاع زیستگاه یا سبک زندگی از یک گونه تا گونه دیگر بسیار متغییر است. دامنه تعداد گلبول ها در میلی متر مکعب mm۳ از خون پرندگان بین ١.۵ تا ۵.۵ میلیون عدد و در پستانداران بین ٢ تا ١٨ میلیون متغییر است. اما هموگلوبین در پرندگان تمایل به برقراری پیوند اکسیژنی بالاتری دارد. پژوهش های جدید نشان می‌دهند که لگاند اکسیژنی oxygen affinity یا همان تمایل به برقراری پیوند با مولکول اکسیژن، در پرندگان برخلاف یافته ای قدیمی از پستانداران بالاتر است.

پرواز در ارتفاع

در طبیعت هنگامی که جانوران با کمبود اکسیژن در خون (hypoxia) مواجه می‌شوند، بدن آنها تعداد گلبول های قرمز در خون را افزایش می‌دهد تا کمبود را جبران کند. پرندگان نیز شامل این قائده می‌شوند. کمبود اکسیژن ممکن است بر اثر صعود به ارتفاع های بالا که تراکم اکسیژن در آنجا کم است رخ دهد. در انسان ها کمبود اکسیژن ممکن است همچنین بر اثر بیماری یا یک نقص فیزیکی یا عوامل دیگر ایجاد شود. اما روش افزایش گلبول های خون ممکن است در صورت تشدید با خطراتی همراه باشد. از آنجا که افزایش گلبول های قرمز در خون، باعث افزایش غلظت خون می‌شود، خطر انسداد عروق و یا سکته را بهمراه دارد. حتما شنیده اید که کوهنوردان به اهدای خون توصیه می‌شوند. دلیلش هم آن است که با صعود مکرر به ارتفاعات بالا بدن شان گلبول بیشتری ساخته و غلظت خونشان بیشتر می‌شود. اغلب پرندگان مهاجری که در ارتفاعات پایین از سطح دریا پرواز می‌کنند، از همین مکانیسم افزایش تعداد گلبول قرمز استفاده می‌کنند. اما در پرندگانی چون غاز سر نواری bar headed goose که در ارتفاعات بسیار بالا چون فراز هیمالیا پرواز می‌کنند یک ویژگی شگفت انگیز در فرگشت آنها رخ داده است. بدن آنها به جای افزایش گلبول ها، تعداد هموگلوبین های درون گلبول ها را افزایش می‌دهد!! این ویژگی منحصر به فرد در پرندگان تحقیقات علمی زیادی را به خود معطوف کرده است به آن امید که بشر بتواند راه حلی برای بیماری های تنفسی و توانایی حضور در ارتفاعات بالا پیدا کند.

سطح تماس گازی بین رگها و ریه

سطحی که در آن ریه اکسیژنی که جذب کرده را به خون انتقال می‌دهد در پرندگان فرگشت بهینه تری پیدا کرده است. در این سطح ضخامت رگ ها، مکانیسم عملکرد برونشیت ها و جریان متقابل خون در رگها و اکسیژن در ریه ها به گونه ایست که بیشترین میزان اکسیژن بین این دو سطح تبادل می‌گردد.

مویرگها

مویرگ ها در واقع کوچکترین شکل سرخرگ ها هستند. وقتی سرخرگ ها به بافت می‌رسند، در آنجا مانند ریشه گیاه به انشعابات بسیار ریز و ریز تری تقسیم می‌شوند تا خود را به تمام قسمت های بافت برسانند و ضخامتشان آنقدر باریک می‌شود که می‌توانند از دیواره خود مواد مغذی و اکسیژن را به سلول ها انتقال دهند. میزان تراکم این انشعابات مویرگی در ماهیچه های پرندگان بسیار بالاتر از پستانداران است و این ویژگی سیستم عروقی آنها را قادر می‌کند تا حداکثر میزان اکسیژن را به سلول ها انتقال دهند.

 

مطالعه پرندگان و اهمیت پرنده نگری

امروزه پرنده شناسان (Ornithologists) با مطالعات میدانی و تحقبق های آزمایشگاهی بر روی پرندگان به رشد علم اکولوژی و حفاظت پرندگان کمک میکنند و همینطور با کشف قوانین علمی طبیعت حاکم بر فیزیولوژی پرندگان، به رشد تکنولوژی های جدید سرعت می بخشند. از سوی دیگر، این پرنده نگر ها (Birders) هستند که با جمع آوری داده ها و اطلاعات زیاد و ارایه آن به پرنده شناسان، بسیاری از تحقیقات را میسر می کنند. حال آنکه این فعالیت برای یک پرنده گر بسیار فراتر از صرف مشاهده پرندگان و رفتار آنهاست. پرنده نگری علاوه بر آنکه میتواند تفریحی بی نظیر و لذتی عمیق باشد همچنین میتواند به مرور تبدیل به مراقبه ای برای شخص شود که او را هر چه بیشتر به حضور در لحظه و درک شگفتی هستی و پیوند با آن سوق می دهد.

پرنده رابین

رابین آمریکایی (American robin) مرغ آواز مهاجر از تیره توکایان است. این نام به دلیل روبان اروپایی به دلیل سینه نارنجی مایل به قرمز آن، از رابین اروپایی گرفته شده است.

 

پرنده رابین

 

گونه های نر و ماده پرنده رابین مشابه هستند، اما گونه های ماده تیره تر از نرها و دارای رنگ قهوه ای در سر می باشند. پرندگان جوان در سال اول به راحتی از بزرگسالان قابل تشخیص نیستند و درصد کمی از آنها چند بال مخفی یا پر دیگر در زیر بالهای خود دارند.

این پرنده در بیشتر آمریکای شمالی، از آلاسکا و کانادا به سمت جنوب تا شمال فلوریدا و مکزیک تولید مثل می کند. در حالی که رابین ها گاهاً در قسمت شمالی ایالات متحده و جنوب کانادا زمستان گذرانی می کنند، بیشتر آنها از فلوریدا و ساحل خلیج فارس به مکزیک مرکزی و همچنین در امتداد ساحل اقیانوس آرام به زمستان در جنوب کانادا مهاجرت می کنند. بیشتر آنها در پایان ماه اوت از جنوب حرکت می کنند و در فوریه و مارس شروع به بازگشت به شمال می کنند (تاریخ دقیق با توجه به عرض جغرافیایی و آب و هوا متفاوت است). فاصله مهاجرت رابین ها بسته به زیستگاه اولیه آنها به میزان قابل توجهی متفاوت است. یک مطالعه نشان داده که رابین های جداگانه ای که در آلاسکا برچسب گذاری شده اند در طول فصول ۳.۵ برابر بیشتر از رابین هایی هستند که در ماساچوست برچسب گذاری شده اند.

طبق برخی منابع، رابین آمریکایی قبل از سیاه‌مرغ بال‌سرخ (red-winged blackbird) به عنوان فراوانترین پرنده خشکی موجود در آمریکای شمالی نام برده می شود. این پرنده هفت زیرگونه دارد، اما فقط یکی از آنها، سان لوکاس رابین (San Lucas robin) از بقیه متمایز است و دارای زیر قسمت های خاکستری مایل به قهوه ای کم رنگ است.

 

سان لوکاس رابین

 

رابین آمریکایی بیشتر در روز فعال است و در زمستان، در گله های بزرگ شبانه جمع می شود تا در مرداب های خلوت یا پوشش های گیاهی و انبوه درختان را بیتوته کند. دسته پرندگان در طول روز، در گروه های کوچکتر از میوه ها و انواع توت ها تغذیه می کنند. در طول تابستان، رابین آمریکایی از یک قلمرو تولید مثل دفاع می کند و کمتر اجتماعی است.

رژیم غذایی آنها شامل بی مهرگان (از جمله سوسک ها، کرم های خاکی و کرم مروارید)، توت و میوه ها است.

رابین یکی از اولین گونه های پرندگان است که تخم های خود را دفن می کند و بلافاصله پس از بازگشت به تابستان شروع به تولید مثل می کند.

 

پرنده رابین

 

لانه این پرنده از چمن های درشت، شاخه و پر تشکیل شده است و با گل آغشته می شود و اغلب با چمن یا سایر مواد نرم مزین می شود. این پرنده از نخستین پرندگانی است که هنگام طلوع آفتاب، آواز می خواند و آواز آن از چندین واحد گسسته تشکیل شده است که تکرار می شوند.

شکارچیان اصلی رابین ها، شاهین ها، گربه های خانگی و مارها هستند. هنگام تغذیه، برای در امان ماندن و پیشگیری از خطر، واکنش سایر پرندگان در برابر شکارچیان را تماشا می کند. گاو مرغ سر قهوه‌ای (Brown-headed cowbirds) تخم های خود را در لانه های رابین می گذارند، اما رابین ها معمولاً تخم را رد می کنند.

رابطه بین ویروس نیل غربی و رابین ها

رابین آمریکایی حاملی شناخته شده برای نوعی ویروس به نام ویروس نیل غربی (West Nile virus) است. در حالی که کلاغ ها و زاغ کبودها اغلب اولین مواردی بودند که به عنوان حامل ویروس نیل غربی مشاهده شدند. رابین آمریکایی یک میزبان اصلی است و سهم بیشتری در انتقال ویروس به انسان دارد. دلیل این امر این است که کلاغ ها و زاغ کبودها به دلیل ابتلا به این ویروس به سرعت می میرند، در حالی که رابین آمریکایی مدت طولانی تری از ویروس جان سالم به در می برد. بنابراین آن را به تعداد بیشتری پشه گسترش داده و موجب انتقال آن به انسان و سایر گونه ها می شود.

چرا ما رابین را با کریسمس مرتبط می کنیم؟

این می تواند تا حدی به این دلیل باشد که در ماه های زمستان تعداد رابین ها افزایش می یابد. رابین ها معمولاً در هنگام تماس با انسان به اندازه سایر پرندگان خجالتی نیستند.

افسانه های زیادی پیرامون رابین ها و رابطه آنها با کریسمس و زمستان به طور کلی وجود دارد. به عنوان مثال، آیا تا به حال فکر کرده اید که چرا تصاویر رابین روی همه ی اقلام کریسمس از جمله کارتهای تبریک و کاغذهای بسته بندی و قالب های بیسکویت نقش شده است؟ اولین افسانه ما را به زمان ویکتوریا برمی گرداند، زمانی که سنت ارسال کارتهای کریسمس آغاز شد. پستچیان پست شاهنشاهی که لباس های قرمز روشن بر تن داشتند، این کارت ها را تحویل می دادند. این باعث شد که آنها لقب “robin” یا “redbreast” یعنی سینه سرخ را بدست آورند. این روند رواج پیدا کرد و بسیار محبوب شد و تا امروز نیز ادامه دارد و در طول جشن بسیاری از موارد با مضمون در قفسه های سوپرمارکت ها دیده می شدند.

با این حال قبل از دوره ویکتوریا، این پرندگان پیوندی کاملاً محکمی با داستان سنتی کریسمس و مسیحیت داشتند. در یک داستان گفته شده که وقتی مریم مقدس در طویله، عیسی مسیح را به دنیا می آورد، متوجه شد آتشی که برای گرم کردن خود روشن کرده بودند، در خطر خاموش شدن است. ناگهان، یک پرنده کوچک قهوه ای ظاهر شد و شروع به زدن بالهای خود در مقابل آتش کرد و باعث شد تا دوباره آتش زنده شود. با این حال هنگامی که پرنده به اطراف پرواز می کرد و به سمت آتش حرکت کرد، یک گدازه ی سرگردان به سمت پرنده حرکت کرد و سینه او را سوزاند و به رنگ قرمز روشن تبدیل کرد. با دیدن این صحنه، مریم مقدس اعلام کرد که سینه قرمز نشانه ی قلب مهربان پرنده است و این خصوصیت را به به فرزندان خود نیز منتقل کند تا برای همیشه با افتخار با این نام صدا زده شوند.

پرنده رابین

 

آشنایی با خروس کولی اجتماعی

خروس کولی اجتماعی (دشتی، ابروسفید، شکم سیاه) با نام انگلیسی Sociable Lapwing و نام علمی Vanellus gregarius از پرندگان به شدت در معرض انقراض در سطح جهانی به شمار می رود. حضور این گونه ارزشمند در کشور ایران و در خوزستان چندبار گزارش شده است و تعداد قابل توجه ای از آن حدود ۲۲ فرد در زمستان ۱۳۹۸ توسط آقای سیدباقر موسوی در دشت آزادگان خوزستان مشاهده و عکاسی گردیده است. آقایان کرامت حافظی و علی حاجی آبادی در مهرماه ۱۳۹۹ نیز تعداد ۱۰ فرد از این گونه را در تالاب بامدژ خوزستان رکورد داشته اند. گفته می شود که خروس کولی اجتماعی در خوزستان زمستان گذرانی دارد و این منطقه مسیر مهاجرت آن میتواند باشد. این گونه از نظر اسکات و ادهمی به عنوان یک گونه مهاجر عبوری نامنظم در ایران طبقه بندی شده است و طبق مقاله آقای عباس عاشوری، خروس کولی اجتماعی در فصل زمستان در نوار شمالی ایران نیز مشاهداتی داشته است. همچنین گزارشاتی از رکورد این گونه در تالاب گندمان و قره قشلاق آذربایجان شرقی و جنوب تهران در سالهای اخیر داشته ایم. بنابراین مناطق تالابی و چمنزارهای آن نشان می دهد که چنین زیستگاه هایی می تواند برای حضور این گونه اهمیت داشته باشد.

 

خروس کولی اجتماعی

 

BirdLife International  در سال ۲۰۰۴، این پرنده را به دلیل کاهش سریع جمعیت به دلایل ناشناخته، در گروه در معرض خطر انقراض شدید دسته بندی کرد. بین سالهای ۱۹۶۰ و ۱۹۸۷ این کاهش عمده اتفاق افتاد. اما جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ بین ۶۰۰ تا ۱۸۰۰ پرنده بالغ تخمین زده شد و در پی کشف مناطق اصلی زمستان گذرانی که قبلاً ناشناخته بود، جمعیت این گونه در حال تجدید نظر قرار گرفت. گزارش زیر که اخیرا یعنی اوایل سال ۲۰۲۱ توسط Graham Appleton منتشر شده است، وضعیت کنونی این گونه را در جهان بیان می کند.

 

وضعیت خروس کولی اجتماعی

طبق این گزارش خروس کولی اجتماعی که در معرض خطر انقراض قرار دارد اکنون به کمک های هدفمند یک قدم نزدیکتر شده است. چگونگی ردیابی ماهواره ای، مطالعات رکوردهای تاریخی، تصویر واضح تری از خروس کولی اجتماعی در هنگام مهاجرت و زمستان ارائه می دهد. علاوه بر این، تیم تحقیقاتی تخمین قوی تری از جمعیت  این گونه در جهان ارائه داده است.

 

خروس کولی اجتماعی

 

ممکن است هنوز جمعیت کوچکی از خروس کولی اجتماعی در جنوب روسیه وجود داشته باشد اما دامنه تولید مثل این پرنده تقریباً به جلگه های قزاقستان مرکزی و شمالی محدود شده است. قرن هاست خروس کولی اجتماعی وابسته به چرای گله های آنتلوپ است که باعث ایجاد مناطق باز و دشت در لانه سازی آنها می شوند. اکنون با از بین رفتن سیستم چرای طبیعی، خروس کولی اجتماعی به طور فزاینده ای به زمین های چرای اطراف روستاها محدود شده است. با توجه به اینکه به نظر می رسد تولید‌ مثل کنونی برای حفظ این جمعیت اندک در وضعیت مناسبی است، اما تصور می شود دلیل احتمالی کاهش جمعیت اخیر، از بین رفتن پرنده های بالغ بوده است.

قبل از این مطالعه، اطلاعات کمی در مورد مناطق زمستانی مورد استفاده خروس کولی اجتماعی وجود داشت. برخی گزارش ها از حضور دسته هایی از خروس کولی اجتماعی در شرق آفریقا اشاره داشت اما بیشتر اطلاعات از کشورهایی مانند سودان، قدیمی و مربوط به گذشته بود و مشاهداتی در پاکستان و هند حاکی از تعداد کمی از این جمعیت شناخته شده را رقم می زنند. آیا پرندگان مستقیماً از مناطق زادآوری به مناطق زمستانی سفر می کردند یا سایت های توقفی وجود داشتند که در نقشه ها ثبت نشده بودند؟ آیا آنها در بخش غربی سایت های زادوری از جنوب غربی به شرق آفریقا هدایت می شدند، در حالیکه پرندگان از شرق به جنوب پاکستان و هند می روند؟

 

خروس کولی اجتماعی

 

پروژه تحقیق درباره خروس کولی اجتماعی

پل دونالد و همکارانش یک مطالعه طولانی مدت از مهاجرت خروس کولی اجتماعی را با استفاده از برچسب ماهواره ای، کدگذاری، پایش های میدانی و بررسی داده هایی از مشاهدات تاریخی و اخیر را انجام دادند. جمع بندی این داده ها شامل کار زیادی بود، محققان مجموعه های موزه را مورد بررسی قراردادند، مطالب منتشر نشده را مطالعه نمودند، با موسسات پرنده نگری محلی ارتباط گرفتند و لیست همه پرنده ها و عکس ها را از طریق اینترنت جستجو کردند.

مطالعات مربوط به پرندگان زادآور به طور عمده در منطقه ای اطراف کورگالژین، در مرکز قزاقستان متمرکز شده بود. تعداد ۱۵۰ خروس کولی اجتماعی بالغ و ۱۴۷۳ جوجه، بین سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۱۵ حلقه گذاری شدند. هدف اصلی تخمین میزان بقا بود اما هنگام بازدید از سایت های احتمالی زمستان گذر برخی از این گونه های مشخص شده، اطلاعات ارزشمندی را ارائه دادند. بیشتر این کارهای میدانی در خارج از فصل تولید مثل توسط متخصصان محلی حفاظت و پرنده شناسان انجام شده و تلاش آنها توسط پروژه بین المللی خروس کولی اجتماعی BirdLife صورت گرفته است.

 

خروس کولی های اجتماعی ردیابی شده

مقاله توسط دونالد و همکارانش که شامل اطلاعات دقیق در مورد مهاجرت خروس کولی اجتماعی و نحوه ردیابی آنهاست، تهیه شده است. واقعیت این است که یکی از پرندگان دارای برچسب دیده شده که به منطقه زادآوری برگشته است بدون آنکه تگ اطلاعات نصب شده بر روی آن، کامل باشد و این نشان می دهد که ممکن است برای دیگر گونه هایی که برچسب داده ها را دارند نیز همین اتفاق افتاده باشد. تیم تحقیقاتی توانست ۲۷ سفر کامل پاییزی و ۱۳ سفر کامل بهاری را از این داده ها ترسیم نماید. برخی از پرندگان برای مدت طولانی تری ردیابی شدند و داده هایی را برای مهاجرت های دو یا چند پاییز (۷ پرنده) و بهار (۳ پرنده) تولید کردند. مشخص شد که پرندگان بیش از یک سال تقریباً همان سفرهای پاییزی و بهاری را دنبال می کنند.

پرندگان ردیابی شده در پایان فصل تولید مثل در یکی از دو مسیر حرکت می کنند یا از غرب و جنوب به شمال شرقی آفریقا و شبه جزیره عربستان (مسیر غربی) می روند یا به جنوب پاکستان و هند (مسیر شرقی) می روند:

  • هفده پرنده قبل از رسیدن به مناطق زمستان گذر در عربستان سعودی و شرق سودان از مسیر طولانی غرب استفاده کردند؛ سراسر قزاقستان، غرب دریای خزر، سپس جنوب قفقاز و سوریه.
  • هفت پرنده برای رسیدن به مناطق زمستانی در پاکستان و شمال غربی هند از مسیر شرقی کوتاه استفاده کردند؛ از جنوب ترکمنستان و ازبکستان و سپس کوه های شمال افغانستان.
  • جهت مهاجرت برای ۲۲ پرنده از گروه قزاقستان مرکزی مشخص شد: ۱۶ پرنده مسیر غربی را طی کردند و ۶ پرنده از مسیر شرقی استفاده کردند. فقط دو قطعه از پرندگانی که در خاور علامت گذاری شده بودند، مسیرهای جدیدی انتخاب کردند که یک پرنده مسیر شرقی و دیگری پرنده مسیر غربی را دنبال کرد.
  • پرندگان با استفاده از مسیر شرقی به طور متوسط ۲۸۳۹ کیلومتر مسافت را طی کردند، در صورتیکه پرندگان مسیر غربی حدود ۵۱۹۹ کیلومتر را طی کردند – تقریباً دو برابر این مسافت. پرندگان در هر دو مسیر، محل تولید مثل خود را ترک کردند و در همان زمان به منطقه زمستانی خود رسیدند.
  • در پاییز، پرندگان در مسیر شرقی فقط یک بار در تالیمارژان (در مرز ترکمنستان و ازبکستان) توقف کردند و بین ۲۹ تا ۴۸ روز در منطقه باقی ماندند. پرندگانی که از مسیر غربی استفاده می کردند، معمولاً برای مدت زمان بسیار کوتاه تری توقف داشتند.
  • به نظر می رسد آذربایجان مرکزی و شمال افغانستان به ترتیب از سایت های مهم فصل بهار برای خروس کولی اجتماعی در مسیرهای غربی و شرقی هستند، اما این سایتها هنوز کامل بررسی نشده اند.
  • زمان، جهت و استفاده از مناطق توقف پرندگان در بیش از یک سال ردیابی شده، بسیار سازگار بود اما در بین آنها تنوع زیادی در استفاده از این شرایط وجود داشت.

 

خروس کولی اجتماعی

-خطوط آبی مسیر مهاجرت پاییزی را برای خروس کولی اجتماعی نشان می دهد و بیشتر پرندگان از مسیر غربی برای رسیدن به مناطق زمستان گذر واقع در سودان استفاده می کنند و تعدادی نیز از مسیر شرقی برای رسیدن به هند و پاکستان بهره می برند.
-خطوط زرد رنگ مسیر مهاجرت بهاره را در نقشه مشخص کرده است.
-هیچ یک از پرندگان که علامت گذاری شده بودند از مسیر سوم یعنی عربستان سعودی و عمان استفاده نکردند.

 

تنها هشت مورد از خروس کولی های اجتماعی که به عنوان جوجه در مناطق زادآوری قزاقستان حلقه گذاری شده اند، در خارج از قزاقستان دیده می شوند: پنج مورد در مسیر غربی و سه مورد در ازبکستان شرقی.

جوجه ها و بالغین قبل از مهاجرت در دسته های مختلط جمع می شوند و تصور می شود که آنها با هم مهاجرت می کنند. شاید شرایط مهاجرت و پرندگان بالغی که جوان ترها با آنها ارتباط برقرار می کنند، جهت مهاجرت به جنوب را تعیین کند. پس چرا یک پرنده جوان باید در سال بعد به جهت دیگری مهاجرت کند؟

پرنده های بالغ در طول یک زمستان از سه منطقه مختلف استفاده می کردند و در سالهای بعد هم همین کار را انجام می دادند. تجزیه و تحلیل سایت های مورد استفاده پرندگان برای زمستان گذری بر اهمیت زیستگاه های قابل کشت تاکید دارد- بیشتر مکان های توقف در مناطقی هستند که بیش از ۲۰۰۰ سال زیر کشت بوده اند.

شمارش در دو طرف مرز بین ازبکستان- ترکمنستان، در پاییز ۲۰۱۵ ، نشان می دهد که بین ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ خروس کولی اجتماعی ممکن است هنگام مهاجرت در مسیر شرقی از این منطقه استفاده کنند. با استفاده از اطلاعات پرندگان دارای حلقه و برچسب، تیم تحقیق تخمین زده است جمعیت جهانی خروس کولی اجتماعی حدود ۲۴۰۰۰ قطعه می تواند باشد و برای نظارت بر تغییر جمعیت، روش بررسی می تواند در آینده نیز تکرار شود.

 

خروس کولی اجتماعی

 

خروس کولی اجتماعی در حین مهاجرت و در سایت های زمستانی به شدت به مناطق کشاورزی، به ویژه در امتداد رودخانه ها وابسته است. در شمال سوریه و Tallymarzhan آنها بیشتر در چمنزارهای استپی یافت می شوند. به نظر می رسد که نسل های جدیدی از خروس کولی اجتماعی با بهره گیری از فرصت ها، سفرهای کوتاه تری را انجام دهند و شاید مسیرهای تازه ای ایجاد نمایند.

پرندگان با استفاده از مسیر غربی، به ویژه در سوریه و عراق و در فصل پاییز توسط شکارچیان مورد هدف قرار می گیرند و هیچ گونه حفاظتی برای هیچ یک از مکان های توقف وجود ندارد. دانستن بیشتر در مورد مناطق موردنظر از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا این منطقه، کانونی برای بازگشت پرندگان با استفاده از مسیر غربی و به طور بالقوه منطقه ای است که شکار در آن تلفات قابل توجهی دارد. به نظر می رسد پرنده هایی که از مسیر شرقی استفاده می کنند، شکار نمی شوند- یا حداقل به تعداد تلفات در غرب نیستند.

اکنون که مناطق کلیدی شناسایی شده است، باید امیدوار بود که برای حفاظت از این گونه در معرض خطر جدی اراده جهانی وجود دارد. این اقدامات باید شامل تعیین سایت، مشارکت محلی در اقدامات حفاظتی و تلاش های هماهنگ برای جلوگیری از شکار غیرقانونی باشد.

 

سیر تکامل پرندگان

چگونه آن جانوران عظیم‌الجثه تبدیل به پرندگان کوچک و زیبای رنگارنگی شدند که نه تنها در جنگل و حیات وحش، بلکه در شهرها با ما زندگی می‌کنند؟ فرآیند تکامل و انتخاب طبیعی، چرا و چگونه این پرندگان را بوجود آورد؟

نحوه ارتباط و اثرات متقابل موجودات، قرن ها به عنوان سوالات اساسی در فکر بشر وجود داشتند که در نتیجه مطالعات و تحقیقات در چهارچوب کلی تکامل جوامع موجودات زنده به ارائه نظریه تکامل منتهی شده است.

مفهوم تکامل

به موجب نظریه تکامل فرآیند تغییرات کلیه موجودات زنده اعم از گیاهان و جانوران از اشکال ساده و ابتدایی به انواع پیچیده ختم می شوند. یا به عبارت دیگر حیات در طی میلیون‌ها سال در کره زمین همواره در جریان تغییر و تحول بوده است .

تا‌حدود سالهای ۱۹۳۰ اکثر نظریه های تکاملی بر پایه عوامل واحدی بنیان گذاشته بود و هیچ کدام به طور مجزا با کلیه مسائل موجود نبود.

ولی در حال حاضر بسیاری از دانشمندان بر این عقیده اند که نظریه ی سال ۱۹۴۲ که به وسیله هاکسلی(huxly) بیان گردیده می‌تواند، جهت درک اغلب حقایق مربوط به تکامل و تفسیر اکثر پدیده های ملحوظ در تغییر انواع، پاسخگوی مساله تکامل باشد.

این نظریه که اصل داروینی نام دارد، انتخاب طبیعی محور اصلی آن را تشکیل می‌دهد، هر روز با اصول بیولوژیکی، تجربیات جدید در ژنتیک و دیرین شناسی بیشتر تقویت می گردد.

سیر تکامل پرندگان

مهم ترین نظریات تکامل

 

نظریه لامارک (Lamark):

یکی از تئوریهای مهم تکاملی از لامارک زیست شناس فرانسوی است که به سال ۱۸۰۹ به چاپ رسید. لامارک برای بیان چگونگی وقوع تکامل دو نظریه استعمال و عدم استعمال اندامها و ارثی بودن صفات اکتسابی را عنوان کرد. وی مشاهده کرده بود که اگر اندامی از بدن یک جاندار استعمال می‌شود، بزرگتر و کارآمدتر شده و اگر عضوی بکار نیفتد کوچک و در نهایت تحلیل می‌رود.

بنابراین جاندار در نتیجه ناهماهنگی در استعمال و عدم استعمال اندامهای مختلف بدن در طول عمر خود ممکن است تا حدی تغییر یابد و بعضی از صفات را کسب کند. لامارک این گونه صفات را وراثتی و قابل انتقال به نسل بعد می‌پنداشت. این تئوری بسیار موفقیت آمیز بود و به رشد و گسترش اندیشه تکامل کمک بسیار کرد. اما سرانجام معلوم شد که نظر لامارک نادرست است.

چون هر گونه تغییری که بر اثر استعمال یا عدم استعمال یا به هر علت دیگر در سلولهای دیگر بدن به غیر از گامتها رخ دهد، تاثیری در ژنهای سلولهای زاینده نخواهد داشت و قابل انتقال به نسل بعدی نیست.

 

نظریه داروین- والاس:

در سال ۱۸۵۸ داروین و والاس با‌ ‌هم تئوری جدیدی درباره تکامل اعلام داشتند که جانشین تئوری لامارک شد. داروین این تئوری جدید را پروراند و به صورت کتابی تنظیم کرد. این اثر معروف که به نام اصل انواع بوسیله انتخاب طبیعی یا بقای نژادهای مناسب در تنازع بقا است، در سال ۱۸۵۹ انتشار یافت.

داروین و والاس محیط را علت اصلی انتخاب طبیعی می‌دانستند، یعنی محیط تدریجا جانداران دارای صفات نامساعد را از بین می‌برد و جانداران دارای صفات مساعد را حفظ می‌کند.

پس از گذشت نسلهای زیاد و متوالی و تاثیر مداوم انتخاب طبیعی، سرانجام گروهی جاندار یک صفت یا تعدادی صفات جدید و مساعد را به درجه‌ای جمع خواهد کرد که به صورت گونه‌ای جدید از گونه اجدادی ظاهر خواهد شد.

همواره این سوال مطرح می‌شد که منبع این تفاوتهای فردی مهم چیست؟ و تفاوتهای فردی چگونه بوجود می‌آیند. اینجا بود که داروین ناگزیر شد به نظریه لامارک یعنی وراثت صفات اکتسابی پناه ببرد.

اما تدوین پاسخ درست مربوط به تفاوتهای فردی شش سال پس از انتشار کتاب اصل انواع و هنگامی آغاز شد که مندل قوانین وارثت را اعلام داشت.

ولی حاصل مطالعات مندل بیش از ۳۰ سال در ابهام نادیده ماند و پیشرفت شناخت مکانیسمهای تکاملی نیز به همان نسبت به تاخیر افتاد. انتخاب طبیعی فقط به عنوان بخشی از مکانیزم تکامل شناخته شده است.

زیرا داروین مانند لامارک در شناسایی علل ژنتیکی تغییرات تکاملی توفیق بدست نیاورده بود. داروین و والاس توضیحی ناقص از تکامل عرضه داشتند، اما بطور کلی آنان نخستین کسانی بودند که جهت درست تکامل را نشان دادند.

 

کوویر (Cuvier):

بنیانگذار علم تشریح مقایسه ای، با تکامل مخالف بود و زندگی بر روی کره زمین را در اثر حوادث ناگهانی می پنداشت. وی معتقد بود که هر زندگی جدید با تکرار شروع می شود؛ ولی هر بار انواع پیشرفته و اصلاح شده آنها  خلق می‌گردند.

او مبدا نظریه حوادث عظیم و ناگهانی در جهان است و معتقد بود که در دنیا چهار انقلاب عظیم رخ داده که باعث از میان رفتن کلیه موجودات زنده شده، هرچند بعد موجودات دیگری به طور مستقل به وجود آمده اند.

 

نظریه ژوفری سنت (Geoffray):

او معتقد است که تاثیر محیط بر جانوران سبب تغییراتی در اندام ها می گردد. بدین سبب او چنین می پندارد؛ جانور یا گیاه جدید به علت تغییر و تحول هنگام صورت می گیرد که شرایط محیط زندگی کاملاً مناسب باشد. به نظر او نوع ثابت نیست و شکل و حیات جانوران شبیه به والدین آنها باقی نمی ماند، مگر آنکه شرایط محیط ثابت باشد .

 

داروین(Darwin):

تکامل را نتیجه انتخاب طبیعی موجودات زنده می دانست و معتقد بود جانوران و گیاهانی که تغییرات مفیدی پیدا می‌کنند، زنده می‌مانند و جانوران و گیاهانی که دستخوش تغییرات مضر می گردند از بین می روند و تدریجی جانوران را به سوی کمال می برد.

عقیده داشت که از انواع گیاهی و جانوری، افرادی در مبارزه برای بقا پیروز می شوند که در شرایط زیستی جدید بتوانند به زندگی خود ادامه داده و دست خوش تغییرات مفیدی برای بقای نوع باشند؛ یعنی به عبارت دیگر با محیط سازش کرده، توانسته باشند تغییرات را به نسل‌های بعد منتقل کنند.

 

سیر تکامل دایناسورها به پرندگان

غول‌هایی که به پرواز درآمدند

موضوعات شباهت پرندگان با خزندگان گاهی آنقدر زیاد است که ممکن است یک جانور شناس بگوید پرندگان، خزندگان پردار هستند. اگر چه از نظر تکامل و تشریح مقایسه ای و همچنین ساختمان فیزیولوژی، عملکرد اندام های پرندگان و خزندگان به هم نزدیک است ولی بیان چنین موضوعی فقط می توانند از دید یک جانور شناس مطرح شود‌.

 

یافته‌های پیشین دیرینه شناسان نشان می‌دهد پرندگان ماحصل تکامل گروهی از دایناسورها هستند و وجود پر نه تنها در فرایند پرواز این جانوران مؤثر است بلکه به آن‌ها در حفظ دمای بدن نیز کمک می‌کند.

پرندگان امروزی، از گروهی از دایناسورها به نام «تراپودها» (Therapods) بوجود آمدند. از جمله اعضای مشهور این گروه می‌توان به «تیرانوزاروس رکس» (Tyrannosaurus Rex) و «ولوسیراپتورها» (Velociraptors) اشاره کرد.

تراپودها بیشتر به گروهی از دایناسورهای پرنده به نام «ایوین‌ها» (Avians) نزدیک هستند که بین ۴۵ تا ۲۳۰ کیلوگرم وزن داشتند. این دایناسورها که نسبت به پرندگان امروزی کاملا غول‌پیکر بودند، پوزه‌ی بلند و دندان‌های بزرگ داشتند و البته مغز آن‌ها خیلی کوچک بود. برای مثال، ولوسیرپتور جمجمه‌ای به اندازه‌ی جمجمه‌ی یک کایوت و مغزی به زحمت به اندازه‌ی مغز یک کبوتر داشته است.

یک موجود ترکیبی با بال‌های پردار مثل پرندگان امروزی، ولی دارای دندان و دم شبیه به دایناسورها. به نظر می‌رسد که این حیوانات، ویژگی‌های شبیه به پرندگان امروزی، یعنی پر، بال و پرواز را تنها در عرض ۱۰ میلیون سال کسب کرده باشند. در مقیاس تکامل و انتخاب طبیعی، این زمانی کوتاه به حساب می‌آید. «مایکل بنتون» (Michael Benton)، که یک دیرینه شناس از دانشگاه بریستول در انگلیس است می‌گوید: «زمانی به نظر می‌رسید که آرکئوپتریکس به صورت تمام عیار با ویژگی‌های پرندگان امروزی بوجود آمده باشد.»

 

برای توضیح این تغییرات شگفت‌انگیز، دانشمندان به یک نظریه‌ به نام «هیولاهای امیدوار» (Hopeful Monsters) مراجعه کردند. طبق این ایده، جهش‌های بزرگ تکاملی نیازمند تغییرات بزرگ ژنتیکی هستند که از نظر کیفی با اصلاحات روتین در یک گونه تفاوت دارند. طبق این نظریه، فقط با چنین تغییرات بزرگ در مدت زمان کوتاه است که یک تراپود ۱۴۰ کیلوگرمی می‌تواند تبدیل به پرنده‌ی کوچک ماقبل تاریخی به نام «ایبرومزورنیس» (Iberomesornis) که اندازه‌ی یک گنجشک بود شود.

پیش‌تر تصور می‌شد که دایناسورها با یک جهش تکاملی به پرنده‌ها تبدیل شدند. ولی اکنون مشخص شده که فرآیند تکامل خیلی تدریجی بوده است.

در دهه‌ی ۹۰ میلادی، فسیل‌های دایناسور زیادی در چین کشف شد که پرده از یک واقعیت جالب بر‌می‌داشت. هرچند که بسیاری از این فسیل‌ها فاقد بال بودند، ولی آرایش کاملی از پرها داشتند.

از کرک‌های کوچک گرفته تا پرهای قلم دار. کشف این چنین جانوران میانی که فضای خالی میان همه‌ی اکتشافات فسیلی پراکنده تا آن زمان را پر می‌کرد، باعث شد که تصور دیرینه‌شناسان درباره‌ی تبدیل شدن دایناسورها به پرندگان عوض شود. پرها که زمانی تصور می‌شد مختص پرندگان هستند، در حقیقت خیلی قبل‌تر از پیدایش آن‌ها در دایناسورها تکامل یافته بودند.

تحلیل‌های پیچیده‌ی جدید روی فسیل‌ها که در آن ردیابی تغییرات ساختاری و ترسیم نحوه‌ی ارتباط نمونه‌ها با یکدیگر انجام شده است، بر این ایده که ویژگی‌های پرنده‌سانی در یک دوره‌ی زمانی طولانی بوجود آمده است صحه می‌گذارد.

در پژوهشی که پاییز سال گذشته در «کرنت بیولوژی» (Current Biology) منتشر شد، دیرینه شناسی از دانشگاه ادینبورگ در اسکاتلند به نام «استفان بروسات» (Stephen Brusatte)، فسیل‌های «کوئلوروساروها» (Coelurosaurs) که در حقیقت زیر گروهی از تراپودها هستند را آزمایش کرد.

آرکئوپتریکس و پرندگان امروزی از این زیرگروه بوجود آمده‌اند. او در طول زمان تغییرات در یک سری ویژگی‌های اسکلتی را دنبال کرد و متوجه شد که هیچ جهش بزرگی که منجر به تفاوت فاحش بین پرندگان و دیگر کوئلوساروها بشود وجود ندارد.

او می‌گوید: «پرنده‌ها یک شبه از تیرانوزاروس‌رکس بوجود نیامدند. در عوض، ویژگی‌های کلاسیک پرندگان یکی یکی تکامل یافت. اول حرکت بر روی دو پا، سپس پرها، استخوان جناق سینه، پرهای پیچیده‌تر مثل آن‌هایی که قلم دار هستند و سپس بال‌ها. نتیجه‌ی نهایی، گذار بی‌نقص از دایناسور به پرنده‌ است. آن‌قدر بی‌نقص و تمیز که تقریبا نمی‌توانید خطی در جدایی این دو گروه از یکدیگر بکشید.»

وقتی که همه‌ی این ویژگی‌ها کنار هم قرار گرفتند، پرنده‌ها از زمین بلند شدند و پرواز کردند. مطالعات بروسات بر روی کوئلوروساروها نشان می‌دهد که وقتی آرکئوپتریکس و دیگر پرندگان باستانی بوجود آمدند، خیلی سریع‌تر از دیگر دایناسورها شروع به تکامل یافتن کردند.

نظریه‌ی هیولای امیدوار چیزی کاملا برعکس را می‌گوید: تکامل ناگهانی پرندگان را بوجود نیاورد، بلکه پرندگان تکامل ناگهانی را بوجود آوردند. بروسات می‌گوید: «به نظر می‌رسد که پرندگان به یک راه حل خوب در ویژگی‌های جسمانی و بوم‌شناختی رسیدند. اینکه پرواز کنند و کوچک باشند. این منجر به یک انفجار تکاملی شد.»

سیر تکامل پرندگان

اهمیت کوچک بودن

هرچند که ممکن است بیشتر مردم از پر و بال به عنوان ویژگی‌ اصلی تمایز دهنده‌ی پرندگان از دایناسورها نام ببرند، ولی قد و قامت کوچک آن‌ها نیز اهمیت زیادی دارد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که اجداد پرندگان خیلی زود آب رفتند. بدین معنی که کوچک بودن یک مزیت بزرگ برای آن‌ها حساب می‌شده و به طور کلی قسمتی مهم از فرایند تکامل پرندگان بوده است. مثل دیگر ویژگی‌های پرندگان، کوچک شدن ابعاد نیز خیلی قبل‌تر از اینکه پرندگان بوجود آیند شروع شده است. تحقیقی که سال گذشته در ساینس منتشر شد، نشان داد که فرایند کوچک شدن خیلی زودتر از آن که دانشمندان تصور می‌کردند شروع شده است.

بعضی از کوئلوروساروس‌ها از حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش، یعنی ۵۰ میلیون سال قبل از بوجود آمدن آرکئوپتریکس‌ها شروع به کوچک شدن کرده بودند. در آن زمان، بسیاری از دایناسورها همچنان در حال بزرگ‌تر شدن بودند.

بنتون می‌گوید:«کوچک شدن خیلی غیر عادی است. به خصوص میان دایناسورها هرچند که ممکن است بیشتر مردم از پر و بال به عنوان ویژگی‌ اصلی تمایز دهنده‌ی پرندگان از دایناسورها نام ببرند، ولی قد و قامت کوچک آن‌ها نیز اهمیت زیادی دارد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که اجداد پرندگان خیلی زود آب رفتند.

بدین معنی که کوچک بودن یک مزیت بزرگ برای آن‌ها حساب می‌شده و به طور کلی قسمتی مهم از فرآیند تکامل پرندگان بوده است. مثل دیگر ویژگی‌های پرندگان، کوچک شدن ابعاد نیز خیلی قبل‌تر از اینکه پرندگان بوجود آیند شروع شده است.

تحقیقی که به تازگی در ساینس منتشر شد، نشان داد که فرایند کوچک شدن خیلی زودتر از آن که دانشمندان تصور می‌کردند شروع شده است. بعضی از کوئلوروساروس‌ها از حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش، یعنی ۵۰ میلیون سال قبل از بوجود آمدن آرکئوپتریکس‌ها شروع به کوچک شدن کرده بودند. در آن زمان، بسیاری از دایناسورها همچنان در حال بزرگ‌تر شدن بودند. بنتون می‌گوید:«کوچک شدن خیلی غیر عادی است. به خصوص میان دایناسورها»

چگونه لانه قمری بسازیم

قمری خانگی ، پرنده‌ای که تقریباً همه ما می‌شناسیم و کمتر نیاز به معرفی دارد. تابه‌حال به اینکه چگونه لانه قمری بسازیم فکر کرده‌اید؟ آیا اصلاً ساخت لانه برای قمری امکان‌پذیر است؟ یا اینکه فراری دادن پرندگان از بالکن چطور ممکن است؟ فراری دادن پرندگان از باغ چطور؟ البته گاهی افراد آن را با یاکریم اشتباه می‌گیرند که درمورد تفاوت آن‌ها قبلا نوشته‌ایم. قمری خانگی برخلاف کلاغ که پرنده‌ای تیزهوش شناخته می‌شود، خنگ به‌نظر می‌رسد. مقالات دیگری از جمله هوش پرندگان ، همه چیز درباره پرندگان ، تأثیرات آلودگی نوری بر پرندگان و دلیل تغییر رفتار پرندگان را پیش‌تر منتشر نمودیم .که پیشنهاد می‌کنیم آن‌ها را مطالعه کنید

این مطلب به قلم یاسمین یوسفی نگاشته شده است. خواندن این مطلب به شما کمک می‌کند با این پرندگان در اصطلاح خنگ بیشتر آشنا شوید.

و اما این قمری‌های خنگ

 

لانه سازی قمری

تصویر۱(لانه سازی morning dove روی ماشین)

قمری خانگی خصوصیت عجیبی دارند، برخلاف بقیه پرندگان هرکجا که پیدا می‌کنند به راحتی و جلوی دید انسان‌ها آشیانه می‌سازند. از روی کنتورگاز گرفته تا ویدئو پرژکتور کلاس یا حتی جاهای عجیب غریبی مثل روی چرخ لودر و حتی داخل بیل مکانیکی! بدون شک همه ما تجربه‌های مشابهی از حرکت عجیب و غریب آشیانه سازی قمری‌ها را شاهد بوده‌ایم. کافیست با آغاز فصل بهار در فضای مجازی سری به عکس‌های لانه این گونه در موقعیت‌های جالب که توسط دوست‌داران پرندگان یا حتی مردم عادی گرفته شده است بزنیم. آن‌وقت به هوش و ذکاوت قمری‌ها بیشتر شک می‌کنیم.

 

ما با این عقیده تنها نیستیم در سراسر جهان قوم و خویش‌های قمری‌ها نیز چنین رفتاری دارند. مثلاMorning Dove ها در آمریکا با لانه‌سازی در موقعیت‌های غیر‌معمول نیز گاهی باعث خنده افراد می‌شوند تا حدی که آن‌ها هم مثل ما قمری‌ها را خنگ خطاب می‌کنند.

سوال اینجاست

ما رفتار اَشیانه‌سازی پرندگان زیادی را دیده یا حداقل درمورد آن مطالعه کرده‌ایم. اغلب بسیار حساس و با وسواسی خاص محل آشیانه را پیدا کرده، سعی در حفظ آن می‌کنند. بعضی‌ها هم ساختار و معماری شگفت‌انگیزی دارند. قمری‌ها گاهی لانه‌هایی می‌سازند که با وزش یک باد فرو می‌ریزد و آن‌ها بارها و بارها سعی در بازسازی آشیانه می‌کنند. سوالی که پیش می‌آید این است:

  • چرا این خنگ‌های دوست‌داشتنی با این حد هوش و ذکاوت تا الان منقرض نشده‌اند؟
  • واقعاً قمری‌ها این وسط چه نقشی دارند و حقیقت ماجرا چیست؟

همه پرندگان در میزان هوش یکسان نیستند، همانطور که پیش از این در مقاله‌ای به میزان هوش پرندگان پرداختیم نحوه اندازه‌گیری هوش برای ما دشوار است. بنابراین نمی‌توانیم به طور قطع بگوییم که این رفتار قمری‌ها ناشی از هوش کم آن‌هاست. در واقع هوش در پرندگان توانایی حل مشکلات جدید است و هر پرنده به میزان نیاز خودش هوشمند است.

گسترش شهرنشینی و سازگاری پرندگان و قمری

جایی که ما الان در آن زندگی می‌کنیم در گذشته بخشی از طبیعت و زیست‌گاه پرندگان بوده است. با گسترش شهرها، ساختمان‌ها به جای درختان رشد کردند و هر روز طبیعت بیش‌از‌پیش تخریب شد. پرندگانی که نتوانستند با زندگی شهری سازگاری پیدا کنند حذف شده یا به‌طور‌کلی در جستجوی زیست‌گاه مناسب از شهرها فاصله گرفتند.

اگرچه این رفتار آشیانه‌سازی قمری‌ها ممکن است احمقانه به نظر برسد، اما این روشی است که به برکت تکامل به آن دست پیدا کرده‌اند. به‌عبارت دیگر یک سازگاری منحصر به فرد که به آن‌ها کمک کرده‌است در طیف گسترده‌ای از شرایط و زیست‌گاه‌ها بتوانند زندگی کنند. آن‌ها به مرور یاد گرفته‌اند که با نزدیک شدن به جوامع انسانی می‌توانند از حمله دشمنان طبیعی در امان باشند. البته در برخی مناطق که قمری‌ها توسط انسان‌ها شکار شده و مورد آزار گسترده قرار می‌گیرند همچنان بسیار محتاط هستند.

تقریبا هیچ پرنده‌ای را نمی‌شناسم که در رفتار آشیانه‌سازی ممارست و جدیت یک قمری را داشته باشد. باوجودی که اغلب به دلیل جایگاه نامناسب، آشیانه فرو می‌ریزد اما آن‌ها همچنان بر ساخت تاکید دارند. اگر به آشیانه‌های ساده آن‌ها دقت کرده‌باشید برخی از این آشیانه‌ها، که اغلب در مکان‌های نامناسب ساخته شده‌اند، از همان ابتدای ساخت آغشته به فضولات هستند. شاید آن‌ها از فضولات برای چسباندن مصالح و شاخه‌ها استفاده می‌کنند. به نظر می‌رسد قمری‌ها نیازی به حل مسائل به شیوه کلاغ  و زاغی‌ها که ما آن‌ها را جزو پرندگان باهوش می‌دانیم ندارند و با روشی نه‌چندان معمول به بقا ادامه داده و در ازدیاد نسل و پراکنش بسیار موفق هم بوده‌اند. بنابراین شاید بهتر باشد آن‌ها را قمری‌های ابرسازگار خطاب کنیم.

ساخت لانه برای قمری

  • قمری‌های خانگی و نست‌باکس‌ها (آشیان مصنوعی):

آشیانه قمری‌ها گاهی باعث دردسر می‌شود. افراد می‌خواهند با نصب و قرار‌دادن یک آشیان مصنوعی برای آن‌ها و بدون صدمه‌زدن به پرنده از آشیانه‌سازی آن‌ها روی مکان‌های نامناسب مثل: بند رخت، گوشه بالکن یا از این قبیل مکان‌ها که رفت آمد را مختل می‌کند جلوگیری کنند. این کار شدنیست! ما پیشنهاد می‌کنیم به آشیانه‌های ساخته‌شده تا خروج جوجه‌ها از لانه دست نزنید و صبر کنید و محیط را برای لانه‌سازی بعدی آماده کنید. پس از آن بقایای لانه را دور انداخته محل را تمیز و با قرار‌دادن چند چوب نازک، شاخه یا مداد به صورت عمودی محل قبلی را برای آن‌ها غیر‌قابل نشستن کنید. حالا می‌توانید آشیانه دست‌ساز خود را در مکانی مناسب و همان نزدیکی نصب کنید.

لانه سازی قمری

الگوی این نست‌باکس بسیار ساده است. قمری‌ها آشیانه‌های جلوباز یا آشیانه‌هایی که حفره ورودی بسیار بزرگ با عمق کم دارند را ترجیح می‌دهند. این آشیانه‌ها می‌توانند بدون سقف و یا مسقف ساخته‌شوند. البته اگر آشیانه‌های شما با سقف شیب‌دار ساخته نشوند، ممکن است این موجودات ابر سازگار شما را با ساختن لانه روی سقف نست‌باکس شگفت‌زده کنند. شما در این مورد نیاز به هیچ وسیله و ابزار خاصی ندارید قمری‌ها یک سبد چوبی یا حصیری، یک طاقچه و یا شلف که در جایی مناسب نصب شده است را خواهند پسندید. به خاطر داشته باشید نست‌باکس‌ها را پس از فصل تولید‌مثل حتماً تمیز و از بقایای لانه قبلی پاک کنید.

فراری دادن پرندگان از باغفراری دادن قمری از باغ و گل و گیاه

  • چطور قمری‌ها را از باغچه و گلدان‌ها دور کنیم؟

معمولاً افرادی که در بالکن و یا پشت پنجره از گل و گیاهان آپارتمانی نگه‌داری می‌کنند. به دلیل به هم ریختن خاک و له‌کردن گیاهان از شاکیان پرو پا قرص قمری‌ها هستند. قبل‌از‌هر‌چیز درصورت امکان وسایل اضافی که ممکن است به‌عنوان نشیمن توسط قمری‌ها استفاده شود را جمع‌آوری کنید. گلدان‌های خالی یا حاوی خاک را کاملاً بپوشانید. گلدان‌های حاوی بذر که نیاز به نور دارند را تا سبز‌شدن گیاهان با توری بپوشانید. می‌توانید با قرار‌دادن چند مداد یا لوازم تزئینی گلدان به صورت عمودی محیط گلدان را غیر‌قابل نشستن کنید. آویز کردن کاغذهای هولوگرافیک، سی‌دی، ورق‌های براق و هر‌چیز متحرکی مانند فرفره و بادکنک در فراری دادن آن‌ها کمک می‌کند. از قرار‌دادن فیدرهای مسطح (غذا‌خوری پرندگان) که طیف وسیعی از پرندگان و به‌خصوص قمری‌ها را شامل می‌شوند در فصل بهار و تابستان خودداری کنید.

فراری دادن پرندگان از بالکن

  • چطور قمری‌ها را از پشت پنجره‌ها دور کنیم؟

خیلی از افراد از اینکه قمری‌ها پشت پنجره خانه آشیانه درست می‌کنند لذت می‌برند. اما بعضی‌ها هم به دلایل مختلف از جمله آلرژی و… مجبور به دور‌کردن این پرندگان از پشت پنجره اتاق‌شان می‌شوند. تنها راه موثری که می‌توان آن‎ها را دور نگه داشت، غیر‌قابل نشستن کردن پشت پنجره برای این پرندگان است. شما می‌توانید با فرو کردن نی‌های رنگی، مداد و حتی کاغذ‌های لوله‌شده در یک قطعه یونالیت به صورت عمودی و یا ضربدری چیزی مشابه یک حصار کوچک بسازید و این مجموعه را پشت پنجره یا هر جایی که می‌خواهید مانع نشستن این پرندگان شوید نصب کنید. شما می‌توانید با کمی خلاقیت با استفاده از این روش حصارهای زیباتری نیز خلق کنید.

فراری دادن قمری از بالکن

اطلاعات تماس


آدرس: اصفهان، خیابان سجاد، خیابان ارباب، کوچه قصر، پلاک ۲

ایمیل: info@avayeboom.com

شماره تماس: ۰۹۹۱۴۰۱۳۷۸۱

جستجوی سریع


4/UgEVjFgR-8qhAZpwJM6Bfl2C6MggkekGB1w7nytXkYQxb-7eYEKPl0Q